به‌روز شده در: ۲۰ آذر ۱۳۹۷ - ۱۴:۱۲
گفت‌وگو
آیت الله العظمی علوی گرگانی: نسبت به مسایل فرهنگی اخیر نگرانیم
دیدار شورای سردبیری "خیبرآنلاین" با یک مرجع تقلید
صرف نشستن افراد در کنار رهبری، معیار انتخاب نیست
گفت‌وگوی خواندنی "خیبرآنلاین" با علی‌اصغر زارعی
ناگفته‌هایی از نحوه ورود آیت‌الله مهدوی‌کنی به خبرگان
گفت‌وگوی‌ "خیبرآنلاین" با حجت‌الاسلام میرلوحی(2)
چه کسانی آیت‌الله مهدوی‌کنی را بایکوت خبری کردند؟
گفت‌وگوی‌ "خیبرآنلاین" با حجت‌الاسلام میرلوحی(1)
موضوعات شورا جهت رفع تکلیف مطرح می‎شود
عضو شورایعالی فضای مجازی در گفت‌وگو با "خیبرآنلاین"
آشنایی با یک خواننده جوان جبهه انقلاب
گفتگوی اختصاصی "خیبرآنلاین" با سید مهدی ضامنی
تاثیر دودهه زندگی در آمریکا بر ذهن ظریف
گفتگوی اختصاصی "خیبرآنلاین" با محمدصادق کوشکی(2)
سیاستمدار در تراز انقلاب‌ اسلامی نداریم
گفتگوی اختصاصی "خیبرآنلاین" با محمدصادق‌ کوشکی(1)
استراتژی حزب‌الله برای 4 سال پیش رو
گفت‌وگوی خواندنی "خیبرآنلاین" با حسین الله‌کرم
بزرگترین اشتباه سیاسی‌ عمرم رای به خاتمی بود
گفت‌وگوی "خیبرآنلاین" با مهدی کوچک‌زاده (2)
کد خبر: ۵۳۶۹۳
تاریخ انتشار: ۰۹ آذر ۱۳۹۷ - ۱۸:۳۰
مهدی ابوماهیگیر
"خیبرآنلاین" - از اصلی ترین و اساسی ترین آفت ها در نظام های به اصطلاح دینی که هم پایه های حاکمیت و هم تقیّد به ارزش ها و باورهای دینی را در طبقات جامعه سست می‌کند، جایگزینی شخصیت ها - به عنوان معیار - در مقام شاخص ها است. مسئله ی قابل تامّل و مداقّه در این گفتار آن است که دین در معنای کامل و واقعی خود یک قانون است، یک ضابطه و چارچوب است که هیچکس حتی پیامبرِ ابلاغ کننده و پیشوای هدایت کننده اش اجازه ندارند در ورای آن ایستاده و خود را فراتر از آن ببینند. هیچکس در هیچ مقام و لباسی حق ندارد از حدود و ثغور دین فراتر رفته و خود در مقام شارع، ملاک و معیارِ تشریع و تقنین و مرز دیانت و حقیقت قرار گیرد.

لباس روحانیت هم تا وقتی به عنوان لباس دین محترم است که روح عدالت و تقوا و سیره ی پیامبر(ص) از درون آن می جوشد و می تراود؛ وگرنه جامه تزویر و نفاق است اگر که امثال صاحب منصبان اموی و عباسی را بپوشاند.

حتی زمانی که - در همین چارچوب - علی علیه السلام در جایگاه امامِ عادل و امیرِ حاکم، شاخص حقیقت معرفی می شود، برای استیفای مالی که از او ربوده اند، به محکمه می‌رود و چون شاهد و ادلّه ای ارائه نمی کند، در برابر یک اعرابی غیرمسلمان به حق خود دست نمی یابد، لکن با تمکین به رأی صادره، خود را ورای قانون قرار نمی دهد.

در واقع معنای «امانت» برای مناصب اجرایی و حکومتی، پذیرش سنگینیِ بارِ وظیفه و مسئولیت در قبال جامعه است و نه برخورداری از امتیازات ویژه و گرفتن حقوقی فراتر از حقوق اجتماعی عامه.

در یک نظام اسلامی واقعی، پذیرشِ مسئولیت های اجتماعی و اجرایی برای فرد هزینه دارد و نه فایده! او باید به فراخور گستره ی مدیریت و موضوع فعالیت بپذیرد که از آسایش و رفاه خود بکاهد و زمان و توان خود را صرف اعتلا و پیشرفت جامعه کند؛ بی آن که امتیازی ویژه و حقوقی فوق حقوق شهروندی سایرین داشته باشد.

در حقیقت پذیرشِ مسئولیت برای کسی که اهلیت آن را داشته باشد، نوعی کم نظیر از ایثار و فداکاری است و لذا فداکارترین افراد باید مدیران و کارگزاران نظام اسلامی باشند که در عین برخورداری از علم و حلم و حزم و عدالت، سنگینیِ تکلیفی را حمل کنند که اندک خطا در آن مواخذه و بازخواست شدید دارد.

در نظامی که برای تصاحب یک مسند ده ها و بلکه صدها نفر با حرص و آز فراوان به مبارزه و رقابت می پردازند، یعنی که کرسی های خدمت مسئولیت آفرین نیست و از امانت هایی دشوار به طعمه هایی چرب و شیرین و راحت الحلقوم تبدیل شده اند. در چنین شرایطی صاحبان مناصب در قبال تعهد و وظیفه، خود را از نظارت و مواخذه جدی مصون می بینند.

در جامعه‌ای که کارگزاران حاکمیت از امتیازات ویژه برخوردار و صاحبان تشریفات شده و در طبقه ای شبه اشراف قرار می گیرند، فرآیند دستیابی به مدیریت نه اهلیت و شایستگی، که سیاست‌های ماکیاولیستی برای حفظ و بقای در قدرت خواهد شد.

بی‌شک جمله «کونوا دُعاة النّاسِ بِغَیرِ ألسِنَتِکُم» صرفاً یک امر فردی در حوزه اخلاق و تربیت نیست، بلکه از مصادیق اتمّ و اکمل آن، رفتار و سیره عملی زمامداران در نظام اسلامی است؛ چرا که ساحت حاکمان و دولتمردان، کردار و رفتار و سیره عملی آنهاست و نه زبان و گفتار ایشان، و صد البته همین سیره ی عملیِ صاحب منصبان است که فرهنگ و تربیتِ عمومی را شکل می دهد و هنجارهای جامعه بر اساس آن بنا می شود.

به نظر می رسد 3 بحران بیمارگونه در 3 حوزه بنیادین و 3 زیرساختِ حیاتیِ کشور وجود دارد که اگر اصلاح و بازنگری جدی و فوری در آنها بدون ملاحظه صورت نگیرد، هم جامعه و هم نظام ایران را فرو می ریزد.

این 3 حوزه و زیرساخت بحرانی عبارتند از: 1- مدیریت 2- رسانه 3- آموزش

استمرارِ کارکرد معیوب و ضعیفِ این 3 حوزه می تواند به سرعت بخش های مهمّ دیگری چون امنیت، اقتصاد، فرهنگ و حتی توسعه ی پایدار را به چالش بکشد. همین نکته در بیان اهمیت و ضرورت اصلاح فوری و جدی آن 3 کافی است.
تبیین و توضیح و تحلیل این مسئله در مجالی دیگر بررسی خواهد شد ان شاء الله.


* مهدی ابوماهیگیر
فعال فرهنگی دزفول
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: