به‌روز شده در: ۰۶ مرداد ۱۴۰۰ - ۱۴:۲۷
گفت‌وگو
آیت الله العظمی علوی گرگانی: نسبت به مسایل فرهنگی اخیر نگرانیم
دیدار شورای سردبیری "خیبرآنلاین" با یک مرجع تقلید
صرف نشستن افراد در کنار رهبری، معیار انتخاب نیست
گفت‌وگوی خواندنی "خیبرآنلاین" با علی‌اصغر زارعی
ناگفته‌هایی از نحوه ورود آیت‌الله مهدوی‌کنی به خبرگان
گفت‌وگوی‌ "خیبرآنلاین" با حجت‌الاسلام میرلوحی(2)
چه کسانی آیت‌الله مهدوی‌کنی را بایکوت خبری کردند؟
گفت‌وگوی‌ "خیبرآنلاین" با حجت‌الاسلام میرلوحی(1)
موضوعات شورا جهت رفع تکلیف مطرح می‎شود
عضو شورایعالی فضای مجازی در گفت‌وگو با "خیبرآنلاین"
آشنایی با یک خواننده جوان جبهه انقلاب
گفتگوی اختصاصی "خیبرآنلاین" با سید مهدی ضامنی
تاثیر دودهه زندگی در آمریکا بر ذهن ظریف
گفتگوی اختصاصی "خیبرآنلاین" با محمدصادق کوشکی(2)
سیاستمدار در تراز انقلاب‌ اسلامی نداریم
گفتگوی اختصاصی "خیبرآنلاین" با محمدصادق‌ کوشکی(1)
استراتژی حزب‌الله برای 4 سال پیش رو
گفت‌وگوی خواندنی "خیبرآنلاین" با حسین الله‌کرم
بزرگترین اشتباه سیاسی‌ عمرم رای به خاتمی بود
گفت‌وگوی "خیبرآنلاین" با مهدی کوچک‌زاده (2)
کد خبر: ۵۳۸۹۳
تاریخ انتشار: ۱۷ آذر ۱۳۹۷ - ۰۹:۲۰
چه بر سر موذنان جامعه آمده که اینگونه بی‌رمق در مواجهه با تحولات روزمره، موضع موازنه منفی را اتخاذ می‌کنند یا اگر هم راغب به فعالیت‌های سیاسی باشند، عموماً به جهت فقدان تحلیل درست، انرژی خود را در مسیرهای انحرافی و پوچ هدر می‌دهند و آتش‌بیار معرکه دشمنان این مرزوبوم می‌شوند!
"خیبرآنلاین" - «دانشجو موذن جامعه است، اگر خواب بماند نماز امت قضا می شود.» این جمله شهید مظلوم آیت الله سید محمد بهشتی، خود بیانگر نقش بی بدیل دانشجویان در پویایی و تحرک جامعه است که متاسفانه این روزها حال و روز خوشی ندارد.

به گزارش پایگاه خبری - تحلیلی "خیبرآنلاین"، جنبش دانشجویی که روزی مبداء تحولات و پیشقراول اعتراضات ضدآمریکایی علیه نیکسون (معاون رئیس جمهور ایالات متحده) بود و بعدها انقلاب اول (سرنگونی رژیم طاغوت) و انقلاب دوم (تسخیر لانه جاسوسی) و حماسه 8 سال دفاع مقدس را رقم زد، اینک به پیکر نحیف و منفعلی تبدیل شده که تنها به صدور چند بیانیه اعتراضی، به تناسب زمان، قناعت کرده و سالی یکبار با برپایی استندآپ کمدی به مناسبت 16 آذرماه، ابراز وجود می کند.


چه بر سر موذن جامعه آمده است؟!

اما سوال اینجاست که چه بر سر موذنان جامعه آمده که اینگونه بی رمق، در مواجهه با تحولات روزمره، موضع موازنه منفی را اتخاذ می کنند یا اگر هم راغب به فعالیت های اجتماعی - سیاسی - فرهنگی باشند، عموماً به جهت فقدان تحلیل درست، انرژی خود را در مسیرهای انحرافی و پوچ هدر می دهند و آتش بیاران معرکه دشمنان این مرز و بوم می شوند؟

پاسخ این سوال اما بیش از آنکه به خود دانشجویان بستگی داشته باشد، به مسائل و حواشی بیرون از دانشگاه باز می گردد. با مروری به روند تاریخی تحولات جنبش دانشجویی، پس از جنگ تحمیلی و ابتدای دهه 70 شمسی، مشخص می شود که از این برهه به بعد، اعمال سیاست های فرمایشی از جانب دولت های روی کار آمده و سوءاستفاده از جریانات دانشجویی در حکم پیاده نظام و سیاهی لشکر کارگردانان سیاسی، موجب شد تا از دانشجویان در غائله هایی مثل تابستان 1378 و تابستان 1388 و حتی اعتراضات دی ماه 1396، همچون ملعبه هایی در راستای پیشبرد سیاست شوم «فشار از پایین؛ چانه زنی از بالا» بهره برداری شود.

هزینه این سوءاستفاده همیشگی طی 2 دهه اخیر، نه از کیسه لیدرهای دروغین سیاسی همچون «احمد باطبی»، «مجید توکلی»، «امیرعباس فخرآور»، «حشمت الله طبرزدی» و... بلکه از جیب دانشجویان ساده و از همه جا بی خبری پرداخت شد که با تهییج این قماش منفعت طلب، پس از مدتی زندگی خود را ویران شده یافتند و سپر بلای کسانی شدند که شهرت، پناهندگی و زندگی مرفه‎ حاصله از دلارهای مزدوری‎شان را مدیون ساده انگاری‎های دانشجویان احساساتی هستند.


چه بر سر موذن جامعه آمده است؟!

در سوی دیگر نیز اگرچه بودند و هستند دانشجویان زیرک و دغدغه‎مندی که به آرمان های انقلاب اسلامی معتقدند و به سادگی فریب شعارهای خوش خط و خال ضدانقلابیون در فضای دانشگاهی را نمی خورند، اما آنچنان با برخوردهای قهریه مسئولان غربزده همچون «منع از تحصیل»، «معرفی به کمیته انضباطی» یا حتی «تعقیب های قضایی» مواجه می شوند که صدایشان در نطفه خفه شده و عطای فعالیت های مستقل دانشجویی را به لقایش می بخشند.

از همین رو، جو رایج امروز در دانشگاه های کشور صرفاً بر مدار مدرک گرایی و علم آموزی محض چرخیده و هیچ عزم و انگیزه ای از سوی دانشجویان برای فعالیت های فوق برنامه و غیردرسی دیده نمی شود؛ چراکه اکثریت ایشان اگرچه مایل به آن باشند اما از عقوبت این قبیل فعالیت ها بیم دارند و معتقدند که «سری که درد نمی کند را دستمال نمی بندند»!

همین رخوت و رکود در فضای دانشجویی اما به جز اتمسفر دانشگاه، اثرات سوء خود را بر جامعه نیز خواهد گذاشت. جای شوربختی است وقتی جنبش سرخورده دانشجویی، عزلت نشینی را بر مطالبه گری ترجیح دهد و به جای روشنگری اجتماعی در قضایای تخصصی و بسیار حیاتی مثل «برجام» ، «IPC» ، «سند 2030» ، «FATF» ، «CFT» ، «موافقتنامه اقلیمی پاریس» و... موضع سکوت اختیار کند. در این شرایط، از افراد جامعه چه توقعی است که در برابر انعقاد این قراردادهای استعماری، مقاومت نموده و سر تسلیم فرود نیاورند؟

در همین زمینه، امام خامنه ای شدیداً به فعالیت های دانشجویی تاکید دارند و خلاء وجودی آن را جبران ناپذیر دانسته و می فرمایند: «خدا لعنت کند آن دست‌هایی را که تلاش کرده‌اند و می‌کنند که قشر جوان و دانشگاه ما را غیرسیاسی کنند. کشوری که جوانانش سیاسی نباشند، اصلاً توی باغ مسائل سیاسی نیستند، مسائل سیاسی دنیا را نمی‌فهمند، جریان‌های سیاسی دنیا را نمی‌فهمند و تحلیل درست ندارند. مگر چنین کشوری می‌تواند بر دوش مردم، حکومت و حرکت و مبارزه و جهاد کند!؟» [12 آبان 1372]

امید است با حذف طمع نحله های سیاسی به منظور بهره کشی و بازی گردانی از جریانات دانشجویی، فضای فعالیت های سیاسی در دانشگاه ها همچون دهه اول انقلاب رونق گرفته و موذنان جامعه، مجددا بشیر و نذیر و آگاهی بخش مردمانشان باشند.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: